Moje dziecko
Temperowanie dwulatka
Napady złości są kluczowymi momentami kształtowania się mózgu dziecka. Regulacja emocji podczas tych burz umożliwia dziecku tworzenie własnych ścieżek nerwowych związanych z radzeniem sobie ze stresem oraz asertywnością w późniejszym życiu. To czas kiedy dziecko kształtuje swoją tożsamość, poczucie własnego „ja” i staje się niezależną osobą.
Kształtowanie tożsamości małego człowieka
Maluch mówiący „nie” odkrywa, że może wpłynąć na rzeczywistość, może o sobie decydować niezależnie od rodziców. Trudniejsza rola przypada w tej sytuacji rodzicom, gdyż to od ich reakcji na bunt dziecka zależy ukształtowanie się jego postawy w scenariuszu na życie: postrzeganiu siebie, osobowości, dzielenia się emocjami, umiejętności reakcji na sytuacje stresujące etc.
Akcja - reakcja
Dziecko, u którego na samym początku zostanie zagłuszony bunt, może się wcześnie nauczyć, że napady złości wywołują przerażającą reakcję rodziców. Ponieważ ceni sobie ich miłość i aprobatę ponad wszystko, to ulega ich całkowitemu podporządkowaniu. Nie dochodzi wtedy do ważnego kształtowania mózgu, w którym rodzice pomagają, gdy dziecko uzewnętrznia silne uczucia – bólu, cierpienia, niezrozumienia. To może spowodować, że gdy zetnie się z frustracją w życiu dorosłym, może reagować wybuchami złości lub będzie miało trudności z asertywnością.
Tylko spokojnie
Analizując sposoby radzenia sobie z buntem dwulatka, należy pamiętać, że to także moment, kiedy dziecko testuje autorytet rodziców i sprawdza granice, w jakich może się poruszać. Pozwalając mu na wszystko, wychowa się małego Nerona. Dlatego należy dziecko bacznie obserwować i reagować na cierpienie, nie reagując na wystudiowane napady złości.
Wszystko jasne
Stałe i konsekwentne wyznaczanie dziecku granic zabawy i obowiązków pozwoli dziecku na zrozumienie funkcjonowania świata i jego porządku. Czasem, gdy sprawa nie jest zbyt ważna, można dziecku ustąpić - autorytet rodzica na tym nie ucierpi, a dziecko ucieszy się, że mogło wpłynąć na decyzję, dzięki czemu łatwiej da się przekonać do innych działań. Nie należy tego jednak robić, gdy maluch dostał już napadu złości, głośno krzyczy czy tupie nogami, bo nauczy się wtedy, że wystarczy zrobić porządną awanturę, aby wygrać z rodzicem.